Irash S. (gefingeerde naam) kwam vlak voor ommekomst van zijn straf in contact met Djoeke. Een bajesgenoot kende iemand die door die instantie was begeleid en er zeer over te spreken was. Irash had eigenlijk niets of niemand meer, ja veel schulden, toen hij terugkeerde naar zijn provinciestad. Hooguit een aantal "niet handige" vrienden om tijdelijk te logeren. Anderhalf jaar later heeft Irash nu een betaalbare woning, een baan waar hij gewaardeerd wordt om zijn inzet en vrolijke persoonlijkheid en zijn schulden zijn weer te overzien. Hij heeft niet veel geld om van te leven maar waardeert het geld dat hij heeft veel meer en is tevreden.
Is het nu aan Djoeke te danken dat dit resultaat is bereikt? Ja en Nee
Ja, omdat Irash, die in zijn leven nooit iets van instanties moest hebben en altijd strijd zocht bij Djoeke iemand vond die luisterde naar wat hij te vertellen had en hem hierin serieus nam. Het klikte eigenlijk direct. En toen hij eenmaal "officieel" "in het traject" zat viel het hem alleszins mee. Hij had wel een paar keer moeten slikken toen hij de verwachtingen en soms eisen hoorde die er werden gesteld, maar nooit had hij het gevoel niet gewaardeerd of begrepen te worden. Hij leerde dankzij de begeleiding zijn leven weer wat overzichtelijker in te richten en kreeg hulp waar en wanneer hij er maar om vroeg. Stress heeft hij amper nog in zijn leven en hij voelt zich veel en veel beter opgewassen tegen eventuele slagen. Met zijn beperkingen heeft hij dankzij Djoeke goed leren omgaan en hij onderkent waar zijn valkuilen liggen en welke zaken hem helaas moeilijker afgaan. Zijn irreele zelfbeeld is omgebogen naar een realistischer kijk op het eigen kunnen en de eigen beperkingen. Hij hoeft zichzelf niet meer te "overschreeuwen" om zich te bewijzen en voelt zich "gek genoeg" nu veel beter. Irash heeft zich vele adekwate gedragsalternatieven eigen gemaakt en heeft geleerd aan de bel te trekken als hij er zelf niet uitkomt.
Nee, omdat Irash nooit zover was gekomen als er niet die woningstichting was geweest die Irash een tweede kans had geboden.
Nee, omdat Irash nooit zover was gekomen als er niet die intercedent van dat uitzendburo was geweest die niet meteen schrok toen Irash (moest) vertellen over zijn delictachtergrond en precies aanvoelde wat nu een arbeidsplek was waar Irash "past" en hem die kans ook gaf.
Nee, omdat dankzij het maandelijks contact met zijn psychiater, Irash steeds meer ging begrijpen over zijn ziektebeeld. Hij erkende het belang van ondersteunende medicatie en toen Irash begin deze winter opeens "overspoeld" werd door stress en zich slechter ging verzorgen, was het de psychiater die direct tijd vrijmaakte voor een aantal extra gesprekken met Irash waardoor een decompensatie werd voorkomen.
Nee, omdat de chef in het bedrijf waar Irash werkte erg tevreden was over hem en dit ook regelmatig uitsprak naar Irash. Hij was het ook die Djoeke opbelde om de begeleider in te lichten dat er "iets anders" was met Irash de laatste dagen en het wel leek of hij zich niet goed verzorgde. In overleg ging de chef meteen akkoord met het voorstel om Irash een week vrijaf te geven.
Nee, omdat de wijkagent meteen in de eerste week bij Irash op bezoek kwam, met de mededeling "Denk erom jongen, ik houd je in het snotje" maar ook vervolgens de juiste toon vond en zei: "Ik vergeef je je verleden maar vergeet het niet. Nu is voor jou het moment er iets van te maken", waarna hij hem een ferme welgemeende handdruk gaf en zei: "Welkom terug in de wijk en maak er wat van!".
In de laatste plaats is het resultaat natuurlijk nooit zo bereikt als er niet de eigen inzet van Irash zelf was geweest.
Bovenstaande is een voorbeeld van ketenpartnerschap, van samenwerking van instanties en individuele personen rond een naar de samenleving terugkerende gedetineerde. Instanties zijn betrokken en vullen elkaar aan rond een cliënt. Dit is een werkwijze die Djoeke voor ogen staat en waar blijvend aan wordt gewerkt. Om nog beter af te stemmen, creatief te zijn en maatwerk te leveren.
Zie verder: ketenpartners.
